Miłosz: królestwa bladły jak miedź zaśnieżona

Co było wielkie

Co było wielkie, małem się wydało.
Królestwa bladły jak miedź zaśnieżona.

Co poraziło, więcej nie poraża.
Niebiańskie ziemie toczą się i świecą.

Na brzegu rzeki, rozciągnięty w trawie,
Jak dawno, dawno, puszczam łódki z kory.
Montgeron, 1959

Czesław Miłosz

 

W języku angielskim w przekładzie samego Miłosza:

 

What once was great

What once was great, now appeared small.
Kingdoms were fading like snow-covered bronze.

What once could smite, now smites no more.
Celestial earths roll on and shine.

Streched on the grass by the bank of a river,
As long, long ago, I launch my boats of bark.

 

Wiersz dedykowany jest Aleksandrowi i Oli Watom.

Podziel się słowem lub dwoma

komentarzy

Dodaj komentarz