Bogactwo polszczyzny: Pierdolić

Kiedy wszystkie wysiłki nauczenia Davide polszczyzny w stopniu komunikatywno-reprezentacyjnym zawiodły, cudownym trafem wpadłam na słowo „pierdolić„. Właściwie to pierwszy natknął się na nie Davide, w wypowiedzi jednego z naszych przyjaciół, i poprosił o wyjaśnienie.

Przytoczyłam mu zatem krótką definicję, ale po krótkim zastanowieniu zorientowałam się, że jest ona zdecydowanie niewystarczająca.

– Ja pierdolę! – wykrzyknęłam z emfazą – Toż to istny wulkan znaczeń!

Poinformowałam Davide, że jego gehenna z językiem polskim właśnie dobiegła końca i oto wręczam mu słowo uniwersalne, którym może wyrazić prawie wszystko. No prawie.

Zaczęliśmy od formy podstawowej:

pierdolić

  1. lekceważyć

  2. zmyślać, mówić głupoty, mówić od rzeczy

  3. czasownik ekspresyjny, wyrażający np. niedowierzanie, zaskoczenie

pierdolić się

  1. mylić, mylić się (także: popierdolić się)

  2.  uprawiać seks

  3. robić coś mozolnie lub powoli

  4. cackać się

 
Kolejne znaczenia uzyskujemy dzięki afiksom:
spierdolić – uciec, zepsuć się
wpierdolić – zjeść, pobić
upierdolić – urwać, urwać kawałek
upierdolić się – ubrudzić się
przypierdolić  – uderzyć, uderzyć się
wypierdolić – wyjść, wyjść szybko, wyrzucić
wypierdolić się – przewrócić się
podpierdolić – ukraść
rozpierdolić – zepsuć, zniszyć
spierdolić – uciec, odejść
zapierdalać – pracować, pracować ciężko, wykonywać szybko jakąś czynność, iść szybko
zapierdolić – ukraść, uderzyć
opierdolić – besztać, strzyc, zjadać w dużych ilościach, okradać
opierdalać się – leniuchować, wymigiwać się od pracy
odpierdolić – wyprawiać, wyczyniasz
dopierdolić – pobić, przygadać komuś
napierdalać – boleć
napierdolić się – upić się
rozpierdolić – rozbić na kawałki
upierdolić się – ubrudzić się

Lista powyżej prezentuje jedynie czasowniki utworzone od słowa „pierdolić”, równie bogata jest baza przymiotników i rzeczowników zeń wyrastających.

Skąd wzięło się w polszczyźnie to pojemne i soczyste słowo?

Ze słownika etymologicznego pod redakcją Andrzeja Bańkowskiego dowiadujemy się, że pochodzi ono od wyrazu „pierdoła”, którego użycie odnotowano w roku 1588 w odniesieniu do „starego niedołęgi”. To zaś wywodziło się od słowa „pierdzieć”.

„Pierdolić” wulgarnego charakteru nabrało dopiero w XIX wieku. Wcześniej uznawano je za przyzwoite lub neutralne, używano w sytuacjach oficjalnych i na salonach. W roku 1783 w jednym z listów Józef Wybicki pisze: „co ona pierdoli?”, mając na myśli „cóż też ona opowiada/cóż za niestworzone rzeczy ona wygaduje”.

Pozostaje mi mieć nadzieję, że Davide, uzbrojone we wszechznaczące słowo „pierdolić”, wreszcie będzie mógł czuć się bardziej swobodnie w konwersacji z moimi rodakami.

Podziel się słowem lub dwoma

komentarzy

Dodaj komentarz